dadou-louloutje

Het record 'Grenzen passeren': nl, op 1 weekje maar liefst 3 grenzen: Bolivie-Chili, Chili-Argentinie en tenslotte Argentinie-Paraguay, en binnenkort komen daar (per vliegreis) nog 3 grensjes bij (Brazilie, Spanje en Frankrijk) yepla!

Zoals daar dan ook bijhoort: veel reizen per bus, wachten in de ellenlange rijen om de pasports te laten stempelen, die verdomde controle van de zakken waarbij je je ganse boel ondersteboven mag kippen (gggggrrrrrrrrrmmmm!), de stress alles gepakt en gezakt bij zich te hebben, enz... Ondanks dit alles hebben we het laatste weekje dan toch nog wat kunnen genieten van het speed-bezoek aan CHili (San Pedro de Atakama) en Argentinie (Salta).

Chili (18-22/08)

San Pedro is een minidorpje ten Noorden van Chili te midden de woestijn Atacama, ook bekend voor z'n zoutmeer (ietsje kleiner dan die van Uyuni) en z'n mooie valleien en reusachtige vulkanen, waarvan we al 1tje vanaf de Boliviaanse kant geziena hebben, nl Licancabur. Het dorpje ongelooflijk toeristisch en duur! (naar het schijnt - volgens de lokale burger - het duurste spotje in het al dure land Chili... tof om dat te horen, hmm!) Rresultaat: niet veel meer gedaan dan breien, potje koken (gelukkig een keuken in het peperdure hostel) en want rondkuieren. De eerste dag zelfs bijna verhongerd omdat we geen Chileense pesos bij ons hadden en de enige 2 automaten die het dorp had, werkten niet (geen geld)... dubbel tof! Gelukkig lieve mensjes tegengekomen en dan toch een hapje kunnen eten. Verder is dit Chileense oord ook gekend voor het vastzetten van toeristen: een bus naar Salta enkel mogelijk op dinsdag (reeds volboekt, net voor ons 2 hollanders de laatste plaatsjes ingepikt, verdikke toch), vrijdag en zondag... we hebben moeten crossen om nog plaatsjes te vinden voor de vrijdag (en niet simpel om te reserveren aangezien we geen geld hadden, maar na het wisselen van onze laatste dollars dan uiteindelijk toch gelukt!)... Maar jammergenoeg toch 4 dagen vast (maa-vrij) in dit dure gat, yepla! We hebben er het beste van gemaakt en vooral genoten van het warme zonnetje! We zijn op 2500m hoogte (veel lager dus dan de salar) en tdoet ongelooflijk deugd de warmte van de zonnestraaltjes te voelen! We genieten van ons wijntje, de lekkere zelfgemaakte slaatjes, de rust ... 1 Dagje dan toch wat sportief wezen en hop de fiets op! Vtt's gehuurd en vertrokken via rotswoestijnen, over een riviertje, ... richting de resten van een heel oud dorpje. De omgeving is prachtig en het is zalig om in een woestijn te fietsen (papa!). Jammergenoeg kampen we na een half uurtje al met technische probs: de pedaal van fiets 1 breekt af, en een dik uur later (na het fiesten met 2 op 1 fiets) breekt de ketting van fiets 2, een ware grap! (waar we die dag gelukkig goed konden om lachen). Gelukkig op de terugweg lieve Argentijnen tegengekomen die ons een lift gaven in hun sjieke 4X4! Ik moest direct aan mama en papa denken: 2 koppels op tocht in Chili-Argentinie om hun 25ste trouwverjaardag te vieren, echt vre leutemakers!

Vrijdag 22/08 vertrekken we uiteindelijk richting Salta per bus: 12uurtjes rijden overdag, jepjep, mn verjaardag een dagje reizen... Maar smorgens met thuis gebeld wat me heel veel deugd heeft gedaan! Jammergenoeg was de papa nog net niet thuis (toch bedankt om vroeger te stoppen met werken he paps, maar ik moest stipt om 10u bellen anders zouden we de bus missen). Onderweg kunnen genieten van de prachtige en grootse woestijnomgeving en de roze flamenco's! Ook op de bus gesoigneerd want we kregen vanalles om te smullen en te drinken, jiepei! veel sjiekere bussen hier in Chili, een waar verschil met Bolivie!

Argentinie (22-24/08)

Om 23u (de klok een uurtje terugdraaien hier) toegekomen in Salta. Op de bus reeds kennis gemaakt met een sympatiek Zwitsers koppel Jonathan en Line. In de terminal direct aangeklampt door allerlei hostels die hun kamers aan ons voorstellen. We kiezen uiteindelijk voor een klein maar fijn hostelletje niet ver van het centrum. De contactpersoon een toffe Argentijnse die ons ook direct aan het ticket voor Asuncion, Paraguay, helpt. De prijzen hier doen ons terug relaxen (prijs van kamer met badkamer de helft zo goedkoop als in San Pedro, jiepie! Die avond nog eventjes de samenvatting van de Olympische Spelen kijken met een lekker warm theetje bij de hand (we hebben jammergenoeg maar flarden van e Olympische Spelen kunnen meepikken maar toch best t een en ander kunnen zien) en dan bedje in, zalig zacht bedje en ... chauffage!!!???¡¡¡¡¿¿¿¿, jawaddedadde! De volgende 2 dagjes wat rondkuieren en stadje bezoeken: een immens verschil met hetgeen we de laatste 3 maand hebben gezien: heel Europees en netjes allemaal! Met de teleferique (kabellift?) de heuvel op voor het mooie stadzicht (een echt toeristisch zondagstripje voor de locals blijkbaar want veel te veel volk), wat in het mooi aangelegde park rondwandelen, artisanale kraampjes doen, een lekkere sandwich eten (met gerookte ham en lekkere kaas!!!¿¿¿¿¡¡¡¡ - dit ook een eeuwigheid geleden!), ... en de eerste avond ongelooflijk genoten van de wijnproeverij met lekkere kaas en droge worst in een klein artisanaal wijnwinkeltje!! we waren de gelukkigste 4 ooit! De baas en bazin ook super in hun sas en ze schonken maar bij en bij! Uiteindelijk ook nog wat flesjes en worst gekocht en dan toch ons maagje gaan vullen om een kater morgenochtend te vermijden iiii. Ook het eten hier een leuke verrassing: overheerlijk! Ons maagje is tevreden en het hoofdje bonst nog wat na, hoog tijd om een dutje te gaan doen! Nog vlug eventjes kijken of ik mailtjes heb ontvangen voor mn verjaardag, iiii, superbedankt Aagje, Stijntje, broere, Evatje, Joketje, Vamp, Sylvin, Aurely, clolo et Jojo, Hanseman, Julietje, Isabelleke, .... Is vre tof dat julie aan me hebben gedacht! xxx!

Paraguay (25-27/08)

Zondag 24/08 om 16u30 de bus op... ditmaal voor een goeie 18uur (aiai) richting Paraguay! Een rustige busrit via een ellelange rechtlijnige baan. 3 films, een lekkere sandwich en een stevige dut later komen we om 9u smorgens uiteindelijk toe in Clorinda, een stadje net naast de grens met Paraguay. Hier vlug een taxi nemen richting grens, de pasports laten stempelen (ging verbazingwekkend vlug, ongelooflijk hoe lax ze zijn hier in Paraguay!) en een collectivo richting Asuncion. Een dik uur later, goed door elkaar geschud (waren vergeten hoe primitief de bussen hier wel zijn, aan de terminal aangekomen. Vermoeid van de reis nemen we een laatste taxi richting hotelletje waar we in het begin van de reis ook verbleven hebben: doodcontent er toe te komen... Die dag niet veel anders gedaan dan dutten, internetten en lekker gaan eten. Het is hier btw 30graden, ongelooflijk, we weten niet wat ons overkomt, superleuk! 

Morgen nog een dagje rondkuieren en ons laatste Guarani's verdoen (wss aan matte thee hihi) en de nacht van dinsdag op woensdag nemen we het vliegtuig terug naar Barcelona waar we donderdagmorgen toekomen... Daar hoogstwaarschijnlijk op het eind van de reis klinken samen met Emily (David z'n nicht) met een fris glas CAVA-wijn en tapas en dan tenslotte zaterdag teruvliegen richting la douce France!

Djiezes, het is allemaal veels te vlug gegaan, dat beseffen we nu we aan het einde van onze prachtige reis gekomen zijn... Maar, ooooooooo, wat hebben we zoveel zin om elk van jullie vlug terug te zien! Ik verlang echt al ongelooflijk! Een heel dikke knuffel en tot binnenkort !!!

             
                          C est avec un peu d apprehension que nous partons ce lundi 11 agosto 2008,a une vingtaine de kilometres de la paz en direction du 'huayna potosi'. une montagne magnifique de 6088m,de difficulte moyenne (avec seulement 2 passages techniques de glace) mais demandant une bonne condition physique et une bonne acclimatation a l altitude....c est une course tres populaire ,on peut meme parler de classic pour les montagnards qui viennent en bolivie..
 
1er jour:
    
    Apres 2 heures de minibus sur des pistes sympathiques, nous arrivons un peu impatient au camp de base a 4700m...
  chaqu un recupere son equipement et fini d optimiser son sac... nous prenons enfin notre dernier almuerzo consistant, en buvant de grande quantite d infusion de feuilles de coca (senser aider l oxygenation en haute altitude, a defaut d un effet notable ca reste tres agreable a siropter)...l ambiance est joeuseuse, nous sommes avec 2 italiens et 2 francaises et enfin clement un autre francais qui lui fera l ascention en meme temps que nous.les autres premants un jours de plus pour s acclimater et s entrainer aux manipes de glace.
   louloutje et moi, avons priviligie une montee plus rapide sur 2 jours pour eviter une surfatigue, tout en sachant que l on ne sera pas a l abris de la 'soroche' dit le mal des montagnes biensur... 
enfin nous commencons , l ascention en direction du refugio situe un peu plus haut a 5130m.nous sommes lourdement charge, car nous devons porter tout notre equipement de progression de glacier (piolet ,chaussure coquer,baudard, crampons et autres blousons,pantalons....).nous mettrons 2h30 ,en nous promenant pres de lac au pied de magnifique glaciers et seracs..notre monte s effectue sur des chemins de plus en plus caillouteux et fatiguant pour finir devant un immense manteaux neigeux qu il faudra gravir demain...le temps est plutot clement aujourd huit,et la temperature est meme agreable au soleil,la derniere chute de neige remonte a 3 jours (il ne devrait donc pas renieger avant au moins une grosse semaine, c est comme ca que ca marche ici). 2 suisses degustant un saucisson trouver de derriere les fagot dans un quelqu on que marche de la paz nous explique que la piste pour acceder au sommet est tres bien tracee et qu il n y a pas de difficulte particuliere..ils ont l air tres heureux avec leur petit bout de saussiflard les veinard hiihi..
           l ambiance au refuge est tres international ,voir europeenne(italiens,espagnols,tcheques,polonais,francais,allemands,boliviens,..et 2,3 truc pas bien identifie).. apres un bon petit repas nous allons nous coucher vers 19h et..............oui le reveille c est pour 1h du mat..
 
2eme jour:
 
          bon ,comme prevu on a 3 fois rien dormi...on a eu droit a un concert de pet (l italy sort grand vainqueur devant la pologne et la france...) mais pas de ronfleur notable (etonnant...).
notre guide vient nous chercher les 1er. il est bien 1h ,nous avons une petite heure pour nous equiper et nous restaurer rapidement.. nous nous habiront dehors pour eviter de faire trop de bruit..car il y a bien encore trente personnes qui somnolent,ici.. on ingurgite une sorte de soupe sucre ,mais tres peu ..pour eviter de vomir dans les heures qui suivent..
et hop nous voila parti pour notre objectif 6000 , habiller comme des vraies de vraies...la temperature est tres douce pour ici, peut etre -5C, le ciel est magifique... les etoiles fillantes sont au rendez vous.. c est parti pour en baver une bonne 12aines d heures.
ca monte tout de suite assez fort,on est sur la neige eternel la ..tranquil avec nos crampons, nous sommes tous les 3 encordes avec le guide qui ouvre le chemin.. on peut voir par ci par la d autre cordees eclairer faiblement la neige.. loutje ressent bien la fatigue entre la nuit et l altitude..mais elle s accroche (j sens bien qu elle n est pas tres rassurer,et qu elle ne sait pas du tout si elle peut le faire..).. apres 3h30 nous voila devant le 1er mur d une 20taine de metres.. c est tres raides, mais avec de bonnes marches tailles dans la glace. les 3 ers metres se passe sur un pont de neige au dessus d une belle et profonde crevace (hmmmm l ambiance). en deux temps 3 mouvements nous voila en haut.. nous sommes a 5600m c est a peut pret la moitie du chemin... mais c est pas gagner, loin de la... en utilisant le piolet contre la glace loutje c est refoidi... elle ne sent plus trop ces mains (un classic...pas de panic..), il faut donc vite lui rechauffer, le guide s encharge tres bien..5minutes apres tout va bien (j sens bien que ma loutje est tres emotif,et qu elle cogite beaucoup ,ca a l aire de bien chauffer dans ca petite tete..j essai de la rassurer de la motiver, j sens bien que c est sur le mental que tout va se jouer .). nous continuons peniblement, pour moi aussi ca commence a chauffer..je commence a sentir les 1er effet de l altitude... ca se decrit par une lassitude et une flemme.. je m explique .. le moindre effort .. prendre une photo, parler ,regarder le ciel encore etoile devient un effort..qui bouffe vraiment de l energie.. pour loutje, j imagine que c est pas facile..j regarde ca demarche qui avance lentement (mais surement) j l encourage tout en essayant de ressentir au mieux son etat de fatigue...on avance encore ,et on souffle de plus en plus.. le guide nous fait montees petit a petit tres lentement avec de plus en plus de pausse..bientot le jour se leve on peut encore voir "la paz" et "alto" toute illuminer dans la valle,laaaaaaaaaa enfin nous voyons le sommet...la motivation afflu...loutje tient le coup et commence a vraiment y croire ( on peut le faire de dieux)..
nous voila a 100m du sommet, je laisse mon sac (de peut etre 8kg avec le minimun dedans) ..le guide pose aussi du matos..il regarde loutje et lui demande si oui ou non on y va ????
ma loutje ,lui repond d un air sur 'on y va'...
 
cette dernier parti est tres raide et glace y nous faudra 1heure pour la gravir avec une belle arete terminale tres aere "y a du gaz..."...on souffle, on souffle, y faut s arreter et recommencer (qu es ce qu on fou la ... bordel ? ), loutje rampe a quatre pattes, j lui dit de se relever que c est moins fatiguant...elle s execute..on parle quasiment pas,juste le minimun...des gens redescendent ce qui ne facilite pas la progression...enfin voici l arete nous sommes a 40m....un dernier effort et laaaaaaaaaaa nous y sommes... 'yessssssssss..' ma loulou ne se rend pas compte tout de suite que ca y est ...on y est bordel...la elle souri et s eccroulle en pleurant de joie ( si ca c est pas du beau moment). j suis trop fatigue pour pleurer mais l emotion est la...il est 9h sa fait 7heures qu on monte..
 
on reste 15minutes , c est super tout va bien.. on appreci..
ma loutje a repris des forces, j la sent heureuse et fier, c est super...pour ma part j suis tres fatigue, j profite du moment mais , j fais le moins d effort possible...la vue est splendide, on a percoit d un cote la paz et l illimani( autre +6000), et de l autre le lac titicaca et les plaines de l altiplano...hmmmmm.
 
aller y faut deja redescendre,on commence doucement car la pente est tres raide..25minutes apres nous voila au niveau des sacs..petite pause et restauration rapido...et hop on descend .. on va bien tout les 2, la fatigue est la mais on descend tres vite..1h apres nous voila au passage technique..le guide nous fait descendre tout les 2 ensemble en rappel sur la meme corde..nous voila presque en bas, le passage de la crevace et hop j y suis...mais derriere moi, loutje que j tiens par la main pour le passage du pont de glace ,prend un coup de panique car la corde l entraine vers le troue de la crevace.., il n y a pas de souci ,elle est toujours assure et on est a cote,tout va bien ,vraiment, mais elle panique un peu avec la fatigue et tombe a mes pieds en sanglot, c est vrai que ce genre de crevace ca peut impressionne pour une 1er fois...5 minutes apres le guide arrive et ca va deja mieux..on repart avec un rythme impressionnant, on arrive au refuge juste apres ...et oui deja, il nous aura fallu 2h pour tout redescendre..(belle perf).
 
on mange une soupe au refuge et hop nous voila repartient avec nos gros sacs pour retourner au camp de base.. cette partie est biensur tres extenuante bien 2heures encores dans les cailloux, mais on se dit qu apres etre aller sommet.. c est pas maintenant qu on va s arreter, on lache rien on va jusqu au bout...
 
bravo ma louloutje d amour... ton doudou... 



Toegekomen in het toeristenbureau Hayna Potosi, maken we al gauw kennis met de mensen die mee met ons de berg opgaan: 3 Fransen (2 meisjes en een kerel) en 2 Italianen. Ik merk al gauw dat ik de jongste van de bende ben, hmhm... dat belooft! Met veel moed en wat gezonde stress vertrekken we per minibus richting ons doelwit, zo'n 2uur en een half rijden van La Paz. Onderweg enkele mooie kliekjes van de stad en van onze berg nemen, en we komen al gauw aan in Campo Base (4700m). Snel een hapje eten, kennis maken met de gidsen en al ons materiaal in de rugzak verdelen (veel gewicht met al dat bergmateriaal!) en we zijn vertrokken.
 
De eerste dag klimmen we in rostgebied op tot aan het campo alto (5130m), zo'n 2uur en half wandelen, maar geen makkie want we voelen al gauw het zuurstoftekort opkomen en de rugzak weegt echt loodzwaar door! Aangekomen op campo alto: een plaatsje veroveren op de medzanine vol matrassen, een deugddoende siesta in het zonnetje, genieten van de prachtige omgeving met zicht op ons doel voor morgen: de besneeuwde top op 6088m, ons verwarmen met een lekkere warme coca-mate, en ten slotte het avondmaal (bestaande uit soep en spaghetti) klaargemaakt door onze gids Rodo. Jammergenoeg heb ik door de zenuwen en wss ook de hoogte niet teveel honger. Nog snel even een zenuwplasje en ons bedje in (het is amper 17u savonds en nog niet eens donker), maar morgen om 1u uit ons nest om vervolgens een dikke 12uur te stappen... Amper 20min nadien moet ik al terug naar het toilet, verdikke toch, veel te veel cocathee gedronken... maar gelukkig nog net optijd voor het licht uitgaat. Die nacht de slaap niet kunnen vatten (net zoals David) omdat - grappig genoeg - onze slaapzakken (die we van de organisatie meekregen: bestemd tem -18graden) veel te warm waren, haha, een grap?! Nope, echt! Natuurlijk zit de hoogte en het Pools-Amerikaans-Frans-Italiaans-Spaans-Tjechisch-Duits snurkorkest er ook voor iets tussen, soit: Blij dat onze gids ons om 1u snachts komt wekken... een lange dag breekt aan!
 
Vlug onze warme fleezondergoed en speciaal materiaal aan (we zijn superingeduffeld: grappig zicht, maar wel nodig want het is buiten ijskoud!), nog even een ontbijtje binnenkappen (een soort mengeling van peche en water aangelengd met maïzena, blijkbaar een stevige energieboost) en wat koekjes meegrabbelen voor onderweg... Ik krijg het spul bijna niet naarbinnen en ben bang het over een paar minuten terug uit te moeten spugen, maar gelukkig blijft het waar het hoort te zijn en heb ik onderweg enkel last van scheetjes en kleine pufjes... We hebben geluk met het weer: windstil en een prachtige sterrenhemel! Van zodra we vertrekken, moeten onze sneeuwpinnen (onder ons botten) al aan want de 958m beklimming wordt er eentje met sneeuw en ijs van begin tot eind!
 
Begonnen aan de klim (de gids voorop, gevolgd door mezelf en tenslotte David, allen aan elkaar gebonden), beseffen we al gauw dat dit geen makkie wordt... Mijn ademhaling versnelt heel snel en al gauw heb ik een immens droge keel. David achter mij motiveert me niet even frequent als altijd (wat wil zeggen dat ook hij diep gaat). De eerste 4uur is vooral een kwestie van volhouden: constant klimmen in de sneeuw, geconcentreerd blijven kijken naar je voeten (heel af en toe eens opkijken naar de lichtjes voor en achter ons ter oriëntatie), en vooral niet teveel stoppen om niet ter plekke te bevriezen. Het is een lange nacht! Vooral op het moment dat we ons piolet moeten bovenhalen om letterlijk in de sneeuw te klimmen, besterven mijn handjes het: pijnlijke steken worden opgevolgd door niets, geen gevoel meer. Snel de gids erbij roepen: hij warmt m'n handen terug op ... Geen tijd voor getreuzel: verderstappen is de boodschap.

We passeren 2 enorme ijskloven: eentje met een brug waar je gewoon goed moet opletten waar je je voeten zet, een ander waar we er moeten overspringen (niet simpel als je bedenkt dat we alle-3 aan elkaar vastgebonden zijn) ... alles verloopt zonder ongelukken... Net voor zonsopgang wordt het plots ongelooflijk koud, en met de opkomende vermoeidheid niet zo prettig! Dan eindelijk de eerste zonnetstraaltjes en een prachtige zonsopgang... jammergenoeg hebben zowel David als ik evenmin energie om mooie fotos te nemen. Elke inspanning extra is ons te veel en doet ons nog harder blazen dan we al doen! Ik begin stilletjes aan mn energie te verliezen, val af en toe op mn knieën van uitputting, begin wat te kokhalzen en heb nood aan veel, heel veel water! Ook David begint te eilen, we zijn een grappig stel. Gelukkig heeft de gids veel geduld en spreekt hij ons moed in. Dan, om 7u (na 5uur stappen): eindelijk zicht op de top (vanwaar de overwinnaars luidkeels glorie roepen)... Hmm, wij zijn bijlange nog niet aangekomen: nog 2uur te gaan (de laatste 200m echt de verschrikkelijkste van allemaal!)... ik struikel om de 5 stappen, beslis uiteindelijk gewoon naar boven te kruipen, wat pijnlijk is voor de knietjes op het ijs, maar kan me niets meer schelen. De gids stelt voor om te stoppen en te wachten tot Dadou en hijzelf terugkeren van de top... WAT? IK? STOPPEN? WAT DENKT HIJ WEL? OOK AL KRUIP IK NAAR DE TOP, DE TOP  MOET EN ZAL IK BEREIKEN!!!!! Zo gezegd, zo gedaan, ... ik val terug in zweim op het moment dat een vette Amerikaanse stem roept: "5m girl, you made it!" ... Vlug opstaan, en rennen geblazen! De laatste 20m btw echt ongelooflijk waar we zijn: een ijs-sneeuwpadje van 1m breed met links en rechts een immense afgrond...maar door de inspanning is het angstgevoel heel ver weg...
 
Aangekomen op de top, ben ik gewoon beginnen wenen van geluk, uitputting ... ik kon niet meer stoppen. Ook David was emo en wou beslist een foto van hem met zijn mascotte, een barbiepophoofd die hij in el Alto van La Paz heeft gevonden... Een prachtig moment, om maar niet te spreken van het uitzicht die we van daaruit hadden: zicht op Illimani (een andere +6000m top), La Paz en ook het Lac Titikaka! Putain, wat waren we gelukkig de top bereikt te hebben! Ook de gids - die blijkbaar heel verwonderd was van onze doorzetting - was heel blij voor ons en feliciteerde ons met sterretjes in de ogen ... Het is 9u: 7uur beklimming non stop ... ZOTJES!
 
Al gauw begin ik de zonnebrand ik mn gezicht te voelen: vlug wat insmeren, een hapje eten, nog wat genieten van het prachtige uitzicht... Maar we moeten jammergenoeg al gauw terug aan de afdaling beginnen want we hebben nog een 5tal uur stappen te gaan... De afdaling: ongelooflik hoeveel simpeler die ging dan het stijgen... geen last meer van tekort aan zuurstof en alles gaat veel sneller: grote passen in de sneeuw en je laten glijden... doet deugd! Ook het zonnetje is van de partij en warmt ons goed op! Tussendoor wat hapjes energie opdoen en vlug doorstappen. Een van de passages over de ijskloven is mij niet te goed bevallen: rappellen ... leuk, niet moeilijk, maar helemaal niet plezant als de gids je plots met het touw vasthoudt op het moment dat je net op de brug boven de kloof staat (hij kon me niet goed zien daarmee), daarenboven je nog eens naar de kloof toe trekt: ik ben beginnen joelen van paniek: dechalo, dechalo! Mas ropa, mas ropa! David was vastgebonden aan de andere kant en trok me met een ruk naar zich toe... djiezes wat was dat een vies gevoel! Alles uiteindelijk goed verlopen... Grappig te denken dat we die 958m in 7uur gestegen zijn en in amper 2uur afgedaald...
 
Aangekomen in Campo alto, vlug wat soep naar binnenkappen, en hup, terug ondeweg richting Campo Baso... nog zo'n dikke 2 uur dalen in rotsen, afgewisseld met gladde ijs- en sneeuwplekken... Eigenlijk niet zo heel moeilijk, maar na die 9u van deze morgen, echt geen lachtertje. De rugzak terug superzwaar (want gevuld met al het sneeuwmateriaal), resultaat: bij aankomst kapotte knieën, rug, en kapot de kapot!
 
Vlug de taxi in, op naar La Paz... Bij aankomst in het toeristenbureau een leuke T-shirt als aandenken gekregen. Nog snel een hapje eten in 100%nature (ons favoriete sandwichbar) en hup: regelrecht ons bed in .... van 7u s avonds tem 9u30 smorgens geslapen, een zalige deugddoende en welverdiende nacht in een zacht bedje!!!


     

Nazca (30-31/07)
 
Le voyage en bus 'Cuzco-Nazca': un trip, pour Louloutje le pire de toute Ça vie! Apres un bon repas riz-pollo servie par une hotesse de luxe, la route commence a tourner de plus en plus et la c'est partie pour 12 heures de manège avec des virages, descentes, montés, dépassements plutôt tendues, et re des virages en veux-tu en-voilà... Resultat: Louloutje a vomit 6 fois durant le trajet. On peut dire que ce n etait pas la forme Olympique.
De rit per bus 'Cuzco-Nazca': een ware hel voor mezelf! Na een klaargestoomde cena (rijst met kip), geserveerd door een luxehostess (leek net of we in het vliegtuig zaten, de meest luxueuse busrit tot nu toe), begon de 12-uur durende rit met bochten links, rechts, op-en neer, en of dat nog niet genoeg was ook nog een buschauffeur met een loodzware voet... het duurde niet lang eer mijn povere cena er met zijn klieken en klakken uitlag! De eerste overgeefbeurt werd opgevolgd door wel 5 andere ... tot ik omstreeks 3u smorgens uiteindelijk uitgeput (letterlijk en figuurlijk) in slaap dommelde. 
 
Malgré tout, une heure après notre arrivée a Nazca et un bon petit dejeuner pour reremplir l'estomac vide de la bête, nous repartîment aussitôt en direction des fameuses lignes et formations assez géometriques de Nazca. On monte dans une énorme voiture Americaine bien usée et le guide commence son histoire: un type trop a fond, très carismatique qui est très fière de nous présenter sa région et de raconter l'histoire des lignes. On a vu les formes des mains, l'arbre et le lézard. Ce dernier est malheureusement casiment tout détruit par la Panamerica, la grande route du bord du mer qui passe en plein milieu de ce vestige, dommage! Le guide nous raconte que son pays est bien corrompu, dont ce site est un des exemples: le gouvernement reÇoit 10 million de soles (soit 2.5 million d'euros) par an pour entretenir le site, mais le site il n'a jamais eu besoin d'entretien car dans ce désert la chaleure des pierres noires (à cause du soleil qui tape dessus) protège naturellement la surface du site contre les petites tornades et le vent.
Ondank de bewogen nacht, schieten we na aankomst in een hotelletje in Nazca onmiddellijk in actie: na een licht ontbijt vertrekken we richting de alom bekende lijnen en geometrische figuren van Nasca. Onze gids komt ons oppikken met een enorm grote Amerikaanse bak die bijna uit elkaar valt, en hij - al even indrukwekkend als z'n lieveling - begint het verhaal van z'n stad met veel trots in het hart! We kregen de hand, de boom en reptiel te zien. Deze laatste is jammergenoeg volledig verwoest door 'la Panamerica', een immense highway die dwarsdoor de archeologische desert-site werd aangelegd... een ware zonde! De gids vertelt ons dat Bolivië een corrupt land in hart en nieren is en geeft ons volgend voorbeeld: de regering ontvangt per jaar 10milioen soles (=2.5 milioen euro) om de site te onderhouden... De site heeft echter geen behoefte aan onderhoud aangezien de site zichzelf hierin voorziet: de zwarte stenen in dit woestijngebied worden opgewarmd door de zon, wat zorgt voor een soort beschermlaag tegen weer en wind boven de lijnen en figuren... Nu vraag je je af: waar gaat dit geld dan wel naartoe? ... niemand zal het je weten te vertellen! 
 
Il y a donc des formes et des lignes. Les formes représentent pour la plupart du temps des animaux et des insectes: ex. le singe, la balaine, le condor, le colibri, l'araigné, le lézard, le cosmonaute (plutôt le shaman), ... Pour ce qui concerne les lignes: ce sont des lignes parfaitement droites et visible sur des kilomètres. Elles sont faites de 2 façons: ou par une accumulation des pierres ou par leur déblément.
Je hebt dus lijnen en figuren. Wat de figuren betreft, verwijzen die meestal naar dieren en insecten: bijv. de aap, walvis, condor, colibri (soort vogeltje typisch van hier), de spin, reptiel, ... De lijnen die rondomrond de figuren te zien zijn, zijn kaarsrechte lijnen die kilometers ver reiken. Ze zijn op 2 verschillende manieren gevorm: (1) door ophoping van stenen of (2) door het uit elkaar vegen van stenen. Vaak wordt aan mensen wijs gemaakt dat de lijnen wel 20cm diep zijn (lees ook Trotter), wat helemaal het geval niet is. Vanaf een redelijke hoogte (bijv. in vliegtuig) lijken deze lijnen inderdaad dieper dan ze in werkelijkheid zijn (max. 5cm diep)!
 
L'interprètation de ces formes et lignes reste tres floue: Ça va de la théorie du calendrier saisonier (Maria Reiche, prof Allemande de math qui passa toute ça vie à essayer de donner un sens à ce site fabuleux), en passant par une carte des étoiles, ou bien encore une création extraterrestre.
De interpretatie van deze figuren en lijnen is behoorlijk onduidelijk. Er zijn oneindig veel therieën gaande van een seizoenskalender (Maria Reiche, een Duites Prof wiskunde die haar ganse leven heeft opgeofferd aan de zingeving van deze site), een sterrenkaart, of zelfs een creatie van buitenaardse wezens...
 
Après un bon siesta à midi, on passe au Musée de la civilisation du people de Nazca. Il fait vite nuit et on est bien cassé. On se fait 2,3 achats et on rentre pour cuisiner dans la chambre pour économiser un peu d'argent et aussi pour se faire un repas bien Européen.
Na een deugddoende siesta over de middag bezoeken we in een sneltempo het museun die de beschaving in en rond Nazca beschrijft. Het meest indrukwekkende van dit museum: een tombe met mumie in zithouding (hier liggen de mumies niet maar zitten ze in foetushouding!). Nadien doen we wat inkopen in een klein supermarktje en kokkerellen we savonds gezellig op de kamer: goed voor wat besparing en ook heel veel zin in een waar Europees gerecht!
 
Le lendemain on se lève a 5h pour prendre le taxi vers 'kilomètre 22', où commence le trek en direction du 'Cerro Blanco', une des plus grandes montagnes de sable au monde! Un lieu exceptionnel où on va successivement passer par des déserts de pierre, des savanes ultrasèches pour arriver enfin à d'immenses dunes de sable. Tout ça accompagné d'un levé de soleil au dessus d'une mer de nuages... Inoubliable! Après 5h de marche tout seule dans cette immensité (Louloutje rame un peu dans le sable car y fait tres chaud et on n'a plus d'eau, en plus ses chaussures sont troué ce qui lui brule a chaque pas ses pauvres ptits pieds déjà bien usés ... plus sérieusement, une montée plutòt fatigante), arrivé au sommet on se retrouve trop content en façe d'un mur de sable de 600m! Et là, c'est partie pour une descente de folie en sautant et courant! Il faut vraiment le faire, on était comme des petits gamins descendant leur grand chateau de sable. 
De volgende morgen vroeg uit de veren want om 5u smorgens staat onze taxi al klaar om ons naar kilometerpaal 22 te brengen! Wat zoeken we daar in godsnaam? Wel, vandaag staat 'el Cerro Blanco' op het programma: 1 van de grootste zandduinen ter wereld! Een prachtig stukje woestijn waar zowel steenwoestijn, megadroge savanes als ongelooflijk grote zandduinen onze weg kruisen! Dit alles met een prachtige zonsopgang bovenop een zee van wolken, onvergetelijk schone! Na 5uur stappen (of slenteren want het is ongelooflijk heet van zodra de zon haar snoetje laat zien), komen we toe op de top van de enorme duin: we bevinden ons bovenop een zandmuur van wel 600m hoog! We waren niet meer te houden: al springend en rennend daalden we de enorme duin af... Djiezes, just gelijk 2 kleine kinders die de zandbak van hun dromen van de sint hadden gekregen! Zaaaaaaaaalig!! 

 
Ica, Huacachina (1/8)
 
Parament ce 'Cerro Blanco' se fait aussi en surf ('sandboarding'), mais ça c'est pour une autre fois car le lendemain on se retrouve 150 kilomètre plus dans le Nord, à Huacachina. C'est une oasis près de la ville Ica, en plein milieu d'un désert. On arrivant on était bien dessus car l'oasis n'est plus aussi jolie que sur les billets de 50sol qui fesait la fierté du pays. Aujourd'hui il en reste qu'un petit trou d'eau trouble, entouré des hotels et plein d'accomodation touristique. Pas du tout notre truc! Mais étant de nature tolérante, nous nous plions aux règles du jeu, et nous voilà partie pour un tour en buggy dans les dunes à la recherche d'une pente vièrge pour faire du sandboarding, oh Yeah! Beacoup de bruit, beaucoup de vent et des sensations de manège... mais ça reste un moyen très facile pour aborder un désert de dunes infini. Nous voilà sous le charme du paysage. Le surf nous plait pas mal. Louloutje est en pleine forme et Dadou bouffe traquillement du sable à chaque chute... Un bon moment de détente!
Deze 'cerro Blanco' kan je blijkbaar ook al sandboarding doen, maar dit was voor een ander keertje: want de volgende morgen bevinden we ons 150km ten noorden van Nazca, nl. in Huacachina, een oase te midden de woestijn dichtbij de stad Ica. We waren echter nogal ontgoocheld toen we er toekwamen want de oase is belange niet meer zoals ze prachtig afgebeeld is op het briefje van 50sol! Van de oase blijft amper nog een modderige plas over, omringd door vuile hotels en toeristische atracities! Helemaal niet naar onze goesting! Maar, zijnde tolerant van nature uit (hmhm), plooien we ons naar de regels van het spel, en vertrekken we in buggy richting de enorme woestijn om er te gaan sandboarden, yeah! Na heel wat op-en neer gehobbel en wat sensatie in de buggy, trekken we ons stoute schoenen aan en routsjen we al surfend de enorme zandbergen af! Ik voel me super (echt heel anders dan snowboarding, je moet hier recht de berg af zonder bochten te nemen!) en David boeft op zn gemakje hopen zand bij elke val... Een zalig moment van ontspanning in een oneindige woestijnomgeving.  

 
Chala (2-3/08)
 
Après une bonne nuit en tente au camping 'Bananas', on repart vers l'Océan Pacifique. Il nous faut bien une journée de transport pour passer vers Nazca et finalement arriver à Chala, un ptit village de pèche s'étendant autour d'une seule rue au bord de la mer. On arrivant on se casse le ventre (dédicace pour Tugy et Gawel: 'break a belly') avec la spécialité du coin: el pescado, mmmmm! Le resto bien sympa avec des chats et chiens autour de la table, et une belle vue sur le linge-souvêtements qui seche devant l'océan Pacifique!
Na een nachtje camperen op camping 'Banana', vervolgen we onze weg richting Pacifische Oceaan.. een dagje transport staat ons te wahten om via Nazca vervolgens richting Chala te reizen, een klein visstersstadje die bestaat uit 1 enkele hoofdstraat, zich uitstrekkend langs de kust. Bij aankomst vullen we onze hongerige maagjes met een visdelicatesse van de streek, mmm! Het restaurantje zelf niet al te proper: katten en honden cirkelen rond de tafel hopend op een graatje, dit alles met zicht op de lingerie die te drogen hangt voor de Pacifische Oceaan...

On se pose au camping 'Puerto Inca', un lieu bien caché dans une crique avec des restes pré-Inca autour. On se construit une bonne petite cabane à l'abri du vent où on profite d'un bon p'tit pepino-melon local au vin Garcia! On s'endort sur le rythme des vagues qui se fracassent sur le sable noir de la plage.
We zetten de tent op in camping 'Puerto Inca', een poepsjieke camping maar helaas de enige in de streek. Wel een prachtig plekje: een baaitje afgesloten door hoge rotswanden waar nog heel wat Incaresten te vinden zijn. We genieten van een lekker apperitiefje: een pepino-meloen gemengd met Garcia wijn (mamatje, echt overheerlijk en lekker zoet gelijk of da je t ook graag hebt!) ... het deed me direct denken aan Dranouter, die daar verderachter in België op hetzelfde moment moet plaatshebben...

Le lendemain matin on se fait une bonne ptite ballade avant de dejeuner. Des immenses rochers au bord de la mer cachent des trous et des restent de potterie pré-Inca. Sur la plage on rencontre des gens qui rammassent des alges pour la fabrication de shampoing. Dadou, un hombre de la playa, se jète dans l'eau, son premier bain pacifique restera un souvenir très frais pour toute ça vie! Louloutje se trempe que les pieds, elle a bien raison.
De volgende morgen banen we ons een wandelingetje tussen de rotsen en Incaresten vooraleer we genieten van een lekker luxe-ontbijt! Op het strand ontmoeten we een man die ijverig de algen uit het kolkende water sleurt... blijkbaar om champo te vervaardigen, we leren elke dag bij. Terwijl David met volle moed de Pacifische trotseert, maak ik wat foto´s en filmpjes... ik waag me niet verder dan de voetjes, veels te fris naar mijn goesting (zelfs la mer du Nord in juli is zo koud nog niet!)...

Avant de partir en bus a Arequipa, on se retrouve dans un ptit restaurant del Toreador 'Herman Elguera Guerrita'. Le propriétaire est fou de Toromachine et le pratique encore lui même. Il nous avoue qu'il s'est fait planté une corne dans la cuisse il y a 11 jours et boite encore bien comme il faut. Par contre, le lendemain il se prépare deja pour un nouveau combat, le chaud l'amigo! Nous, on n'est pas vraiment pour la Toromachine, mais il nous parle de sa passion avec tellement de fierté qu'on passe un bon moment à discuter, regarder ses photos, il nous sort toute sa pan-au-plis, et Louloutje a le droit d'essayer sa plus belle tenu. Un moment bien sympa!
Net vooraleer we de bus richting Arequipa nemen, bevinden we ons in een klein restaurantje. We merken al gauw dat de eigenaar zot is van stierengevecht. Ik laat het woord 'horrible' iets te snel over m'n lippen rollen, en besef al gauw dat dit ook een Spaans woord is... Gelukkig heeft de eigenaar niets gehoord en bestellen we gauw een goedkoop menu'tje. Hij begint al gauw met veel trots over zijn passie te praten. Tis een echte Toreador 'Herman Elguera Guerrita': 11 dagen geleden werd hij in zn bil gespiest en morgen zou hij alweer een gevecht trotseren... Hoewel we t allebei niet zo voor deze 'sport' hebben, luisteren we aandachtig naar zn verhalen, bekijken we z'n fotos en krijg ik de kans om zijn sierlijke rode tenue aan te trekken (zie foto). Een leuke ontmoeting!
 
La route Chala-Arequipa passe vers des précipices toute au long de la mer avec une ambiance assez désertique. Louloutje n'est pas toujours rassurée car la route est pleine des croix de morts par accident... Alors, bien content d'en finir!
 
(Pour Sissou: "Chalalala chalalala lalachalala" - tu comprendras plustard, bisou vilain canard!)

De rit Chala-Arequipa is alweer een rit vol spanning: de route passeert immense rotskliffen hoog boven de Pacifische Oceaan met op elke hoek wel een 10tal dodenkruisen, de chauffeur rijdt gelijk ne zot en passeert vrachtwagens net vóór de bocht...  vreent content dus heelhuids toe te komen in onze volgende bestemming!

 
Arequipa (4-8/08)
 
Arrivé dans la ville blanche (elle est faite de roche volcanique blanche, on est remonté à 2300m) entourée des volcans (entre autre le Misti (5825m) et le Chachani (6075m)), on se pose bien fatiguée dans un ptit hotel un peu plus luxueux que la tente. Les deux jours qui viennent on se repose: des grasse mats, un peu de tricot, visite de la belle ville avec son marchée local, sa plaza magnifique et ses bons ptit restaux. On commence ptit a ptit à faire des provisions en vue d'un trek dans les environs.
Aangekomen in de witte stad (vervaardigd uit wit vulkaangesteente) op zo'n 2300m, installeren we ons in een gezellig hotelletje met tv en - joehoew - een prive badkamer! Wat is dit lang geleden! De 2 volgende dagen steken we niet te veel uit: tv kijken, rusten, slapen, lekker eten, stadje bezoeken, rondkuieren in de enorme mercado, wat kokkerellen en inkopen doen voor de volgende uitstap rondom Arequipa. De laatste tijd ferm doorgetjeezd, dus voor de moment wat rustig aan, hebben er nood aan!
 
Mercredi le 6/08 on se lève a 5h30 pour partir vers Salinas Huito, un petit village perdu au pied de la laguna salinas à 4300m d'altitude... Un lieu ou le temps s'est arrêté, le village nous apparait fantômatique (les seuls gens qui vivent ici sont sois des éleveurs de lamas, sois ils ramassent le sel), devant nous s'étend une immense surfaçe de sel due à l'évaporation du lac durant l' hiver. Une zone blanche immense avec pour fond des montagnes, un volcan l'Ubinas (avec encore des fumerolles) et des jolies tornades. On y rencontre des lamas, des alpagas, une viscache (sorte d'écureuille moitié lapin et cousin de la marmotte) qui court, un renard des Andes(qui sont appelé ici des 'zorro's'), un rapace qui mange une pate de lama, ... Une bonne session nature! Petit point négative: une nuit de "merde" dans la tente à cause du froid et manque d'aire. David a réussi à installer un campement au milieu des calloux, un petit peu plus haut sur la coline avec vue magnifique sur le lac... Tout ça pour sa Louloutje d'amour qui était en train de siester juste à côté car très fatiguée à cause du manque d'oxy. Reveille à 5h40 pour voir le levé de soleil, mais grosse déception, les nuages sont en rendez-vous et le froid aussi bien entendu. Petite prommenade sur le lac en espérant d'apperçevoir un bus pour rentrer à Arequipa.
Woensdag 6 augustus op om 5u30 om richting Salinas Huito, een klein dorpje verloren aan de voet van een immens zoutmeer op 4300m hoogte. Een plaats waar de tijd precies heeft stilgestaan. Een spookdorp lijkt het ons: geen kat op straat, verderop enkel wat lamas en alpagas die hun dagelijkse route over het zoutmeer aanvangen, met als je heel goed kijkt een klein zwart stipje die de herder wel moet zijn... Voor ons strekt zich het immense zoutmeer uit, met als achtergrond de vulkaan 'Ubinas', die gezapig weg wat rookpluimpjes uitstoot, en wel 10tallen tornades. We ontmoeten er lamas, alpagas, en viscache (soort van mix tussen een eekhoorn en konijn, en familie van de marmot) die heel snel voor ons ogen flitst, een vos van de Andes (die hier 'zorro' heet) op de loer nabij een plas vol eenden en andere bizarre vogels, een roofvogel met lamapoot in zn bek, ... een mooi stukje natuur dus! Enig negatief puntje van deze uitstap: een slapeloze nacht (door koude en zuurstoftekort) in de tent! Dadou slaagt erin de tent op te zetten op een zanderig plaatsje te midden reusachtige rotsblokken, op een heuvel met prachtig zicht op het meer! Ikzelf ben gelsagen door de hoogte en doe een deugddoende siesta in tzonnetje ... hmhm, ik voel me helemaal niet schuldig. Volgende morgen om 5u40 uit de veren om de zonsopgang te aanschouwen... jammergenoeg zijn ook de wolken van de partij. Dan maar een kleine wandeling op het meer, in de hoop een bus te onderscheppen richting Arequipa...
 
Après un bon repas chifa (chinois) et une nuit chaude, nous voilà prêt pour des nouvelles aventures, cette fois-ci en Bolivie. Car on repart vers la Paz.  a plus!
Na een lekkere Chifa (chinees), een hete douche en een deugddoende nacht vertrekken we per bus richting La Paz... klaar voor nieuwe avonturen! Ciao!

Vrijdag 18 juli, het is 4u smorgens, nog donker en ijskoud hier in Cuzco! We worden al gauw weggekaapt uit de terminal richting een hostel genaamd 'Backpackershouse'. Planning van de dag: slapen, rusten en eten... no mas, want het is ons nachtje wel geweest!


Vendredi 18 juillet, il est 4h le matin et fait tres froid ici à Cuzco! Presque toute de suite après l'arrivé on se retrouve dans le taxi vers l'hotel 'Backpackershouse'. Planning du jour: dormir, se reposer, manger... no mas, car la nuit était bien dûre!

 
(photo: pierre taillée, made in Inca)




Na een goede nachtrust hebben we zin om terug te 'bougeren': een deugddoende wandeling in de omgeving lijkt ons wel wat. We nemen een collectivo richting Marras, een gezellig klein dorpje in het heuvelachtige Andesland. Van daaruit vertrekt een relatief gemakkelijke wandeling (20km) richting Moray (terrassen in de vorm van een reuze-arena waar men in de tijd van het Incarijk vruchten, groenten, ... plantte). Onderweg erheen stoppen we abrupt: een relatief kleine tornade kruist vrolijk onze weg (ik had dit nog nooit eerder gezien, spannend!). Op de wandeling vooral veel rood stof, oneindig veel verschillende cactussen en languitgerekte graanvelden. Na het fascinerend bezoek aan de terrassen van Moray (zie foto's), zetten we de weg verder richting 'Las Salinas' (zoutmeren). Een verkeerde tijdsinschatting (wat wel vaker gebeurt) verplicht ons de laatste 5km per taxi te doen (met een specialleke: een ongelooflijk schattige pupie op de achterbank!). Las Salinas, een speciale manier van zoutwinning die we in Europa niet kennen! Ons mond viel open: een 4000tal minizoutmeertjes, gelegen op een stijle helling, blaakten in de zon! (zie foto's) Een prachtig wit deken van zoutbadjes, zalig om ertussen te baladeren! 

Après une bonne nuit de repos on retrouve l'énergie de bouger: une bonne petite prommenade dans les alentours de Cuzco nous tente bien. Nous prenons une collectivo vers Maras, un ptit village au millieu des colines Andines. De là, une belle prommenade de 20km part vers Moray (des terrasses d'agriculture pre-Inca en forme d'amfi-théatre). Sur notre route en rencontre une petit garçon avec ses moutons, des tornades impressionantes, plein de cactus différents, des champs de maïs en terre rouge, une jolie ferme où on a mangé, ... Après la visite aux terrasses de Moray on continue notre route vers 'las Salinas' (petites mers de sel construites sur une coline bien raide). Malheureusement on a du prendre un taxi les 5 derniers kilomètres car la nuit tombe très tôt ici (18h) et on n'a pas trop fait attention à l'heure. Un petit chien tout mignon nous accompagne dans le taxi. Las Salinas: vraiment impressionant! En total 4000! Magnifique endroit où nous pouvions se balader partout! Ce soir là, cenar al Vegetariano con las amigas Espagnoles et Karen, une fille Allemande qu'on a rencontré a Sucre et recroisé par hasard ici. Bien cassé de la longue journée: vite au couche panier!



   

Die avond terug in Cuzco lekker vegetarisch gegeten samen met Karen (een Duitse die we leren kennen hebben in Sucre en per toeval ook in Cuzco is) en haar 2 supersympatieke Spaanse vriendinnen. Kapot van de lange dag kruipen we ons warme bedje in!


De 2 dagen erop wat rondkuieren in het toch wel gezellige en mooie stadje Cuzco, wat winkeltjes gedaan, internetten, lekker gegeten, en beginnen organiseren voor de volgende dagen. Na overmatig veel toeristische info besluiten we om NIET naar Macchu Picchu te gaan. Reden daarvoor is dat de prijzen ongelooflijk gestegen zijn en dat het een overvolle toeristische spot is, wat de site btw teniet doet. Andere mensen zeggen ons dat het - ondanks de vele toeristen - toch iets speciaals, iets machtigs heeft. Toch kiezen we beslist voor een 5- daagse trek naar Chokequirao! Dit is een gelijkaardige site met ruïnes ten tijde van de (naar men denkt) laatste Incakoningen, iets minder groot dan MP, maar veel minder toeristisch aangezien de site enkel te berijken is te voet! Geen enkele straat leidt erheen, wat ons superenthousiast maakt! Tentje kopen, boef voor 5 dagen, de bus richting beginpunt (Cachora) boeken, nog een laatste avondmaal en hup, we zijn vertrokken! 

Les 2 jours d'après on se balade un peu dans la belle ville blanche, un peu d'internet, bien manger (comme d'ab), écrire des cartes postales, et on commence un peu l'organisation des jours qui arrivent. Après 'demasiado' (trop) de informaçion sur tous les sites autour de Cuzco, on décide de pas aller à Macchu Picchu... Et oui! La raison? Simplement: trop de touristes par jour, trop cher où trop de gallère d'y arriver en mode alternatif et surtout soulé de toute la pub sur ce site qui sera bientôt détruite, justement à cause de la masse-tourisme! Il y a surement des gens qui nous prendront comme des fous, mais on se dit qu'en voyage il y a des choix à faire. Et nous, on a choisi pour le Trek à Chokequirao! Ceci est un site de ruines d'Inca aussi, un peu moins grand que le MP, mais bcp moins touristique car le site est qu'accesible à pied! Il y a aucune route qui y va... Alors, pour nous une raison de plus pour y aller! Achat d'une petite tente, de la boufe pour 5 jours, réserver le bus vers le point de départ (Cachora), encore un cena ultimo et hup, c'est parti!

La Paz

 A mas o menos 4000m d altitude, une ville tres speciale car ca monte et descend dans tous les sens. Elle a ete construit dans une cuvette de montagnes avec un denivelee de 700m entre le haut et les bas quartiers. il faut voir une photo de cette endroit... de plus elle est encercler de la cordiellere real avec plusieurs sommets de plus de 6000m, ce qui fini de completer ce grandiose tableau. La ville en elle meme bouge beaucoup. Dans l ensemble manque d oxygene a cause de la hauteur et des gaz d echappement, ce qui nous fait bien souffler dans les montees.

 (photo La Paz: "Chaos")

Le premier jour on a visite le fameux musee de COCA, bien interessant et instructif. En sumum, on a pu gouter un gateau de coca con chocolate, et oui, trop bon! Cela, accompagne par un bon the de coca (voir photo de louloutje plus bas!). Comme on l adore ce the, on a achete des feuilles de coca pour accompagner notre voyage. Il y aurait beaucoup de choses a dire sur cette feuille de coca qui est ici une vraie religion car elle possede des effects mystiques et magiques, soulagement des douleurs, et un bon remede pour tenir la peche ... mais on a pas trop le temps de vous donner toutes les details. Sauf que la France et la Belgiaue font partie du "Club legal de Cocaïne" (7 pays seulement on ce droit), ce qui veut dire que la France a droit a une production de 288 kilos et la Belgique un peu moins, 111kilo, par an pour la medecine. La Bolivia, Peru et Columbia (les plus grands sources de la feuille de coca n ont pas le droit d en produire pour un but medicale. Ce qui ne les empeches pas d avoir des atelier clandestins (en Bolivie dans la region de Cochabamba surtout) pour la drogue qui arrivera un jour aux pays riches qui sont les principeaux consomateurs, biensur!
Le soir on a pu profiter d une petite session de ballet classique dans un joli theatre, marrant de voir les Boliviens dans les tutus de ballet, une belle experiance et des tres bons danseurs (voir photo plus bas)!

Woensdag 9 juli omstreeks 10u smorgens toegekomen in de grote terminal (een mooi geel gebouw) van La Paz... onderweg erheen in "el alto" wat tijd verloren: een brede straat helemaal bovenaan de stad waar het krioelt van de auto's, minibusjes, collectivo's, reisbussen, marchanten, ... Resultaat: geen kat maakt vordering, iedereen toetert en de locals op de bus verliezen hun geduld... Een helse intocht dus in la Paz: het belooft een grootse stad te worden, we zijn razend enthousiast! Die dag niet veel anders gedaan dan lekker ontbijten in ons goedkoop maar gezellig parkietgeel hotelletje, slapen en s avonds toch eventjes een stapje buiten zetten om, jawel, opnieuw te eten. Het is hier bitterrrrrrrrkoud! Is logisch als je je bedenkt dat de stad gelegen is tussen ongeveer 3500m en 4000m hoogte, in een dal tussenin kanjers van bergen (o.a. Huayna Potosi 6088, Illimani 6400, Illampu 6300 om een ideetje te geven). Tussen het hoge en lage stadsgedeelte is er een verschil van 700m, wat wil zeggen dat onze kietjes hier serieus afzien: helse beklimmingen en afdalingen in supersmalle gezellige straatjes, wat aan de stad een speciale sfeer geeft! De hoogte laat ons hier bovendien diep in -en uitademen, vooral de eerste dagen wat last van tekorte aan zuurstof!
 
De dag, 10 juli, erop het bekende COCA-museum bezocht, een interessant bezoek die ons heel wat heeft bijgeleerd over de betekenis voor de locals van dit merkwaardige plantje! Op het einde van tbezoek ook lekker kunnen smullen van (jaja, het is mogelijk!) coca-chocoladetaart (! ongelooflijk overheerlijk ! ondanks de raar ogende groen-bruine kleurschakkeringen), dit samen met een lekkere kop cocathee, onze dag kon niet meer stuk! Dit groene plantje heeft heel wat verschillende betekenissen (1 voor 1 gekoppeld aan lokale religie!):  het heeft z'n mystieke en magische effecten, is pijnverzachtend en geeft energie (te vergelijken met een goede zwarte kop kofie). Het wordt op verschillende manieren geconsummeerd, maar vooral in koude of warme mate (overheerlijke thee!) of men kouwt een hoop cocabladeren tussen tand en kaak. Als ik het me goed herinner, kouwt ongeveer 83% van de mannen en 78% van de vrouwen in Bolivie dagelijks cocabladeren! (En idd, als ze lachen zie je duidelijk hun prachtige groene tanden, hmhm!) Belgie en Frankrijk zijn bovendien lid van de "legale cocaineclub", wat wil zeggen dat Frankrijk recht heeft op een cocaine-productie van 288kg/jaar en Belgie 111kg/jaar, dit enkel voor medische redenen. Het is een recht die aan bitterweinig landen is voorgeschreven. Bolivie, Peru en Colombia (de grootste cocaproducenten!) hebben dit recht niet. Dit laat niet weg dat er heel wat cocaplantages en ook kelders ter productie voor (illegale) cocaine verscholen zijn, in Bolivie vooral rondom de stad Cochabamba (btw een stad met een nog groter christusstandbeeld dan die in Rio de Janeiro!!). En, nog een klein weetje: het basisgeheim van het allerpopulairste drankje coca cola, jawel voor hen die het nog niet wisten, is coca! Daartegenover is het voor ons, faire reizigers, verboden om met enkele blaadjes coca over te vliegen naar Europa, belachelijk! (je houdt er zelfs een strafblad aan over, zo strikt is het) Soit, hier profiteren we met volle teugen van de lekkere coca-mate's voor het slapengaan...we zullen het missen thuis!


Diezelfde dag s avonds genoten van een klassiek ballet (het stuk heette "het zwanenmeer") in een prachtig theatergebouw: grappig om de bruingetinte mensen van hier in tutu's te zien dansen. Goeie dansers en grappig toneel, een mooie afsluiter van de dag! Vandaag ook eventjes gebeld met de mama en de papa, want mams is jarig! Een gelukkige verjaardag mamatje, geniet van het etentje met het gezin! Wou dat we erbij konden zijn!
 
(photo ballet 'Le lac des signes'/'het zwanenmeer')


Vrijdag 11/07 een dagje rondkuieren in het stad: wat Boliviaanse souveniertjes kopen, de stad wat verder verkennen, lekker en goedkoop eten, en een bezoek aan "El mercado de las bruchas"! Een heksenmarkt met allerlei rara zaken: geluksbrengers, gekerfde geluksstenen in allerlei vormen en kleuren, kettingen, ... en - jakkes - gedroogde lamafoetussen (zie foto David met Foetus)!!! De locals kopen die om ofwel onder de fundamenten van hun huis te begraven ofwel te verbranden op de plaats waar het huis gebouwd zal worden: een geluksbrenger voor de familie, een lugubere gewoonte als je t ons vraagt! Die avond gaan uit eten met een jong frans koppel die we al in Sucre ontmoet hebben en toevallig ook in hetzelfde hotel verblijven in la Paz (jep, de franse reisgids "routard" brengt ons wel vaker terug samen): een gezellige avond, wel jammer van de zwakke tartiflette die zijn naam aan geen kanten waard was!                                                        (photo foetus de llama)

Vendredi jours de repos: se balader un peu en ville, acheter qqs souvenirs Boliviens, bien manger comme toujours et pas à oublier: visiter 'el Mercado del Bruchas' (le marchee des sourcières...): où (et oui!!) on peut acheter entre autre des foetus de llama's! Jakkkkkk! (voir photo dessus 'no fear'). Les locaux les achetent pour mettre dessous les fondations de leur maison pour apporter la buena suerte (la bonne chance)... à 30 soles (3euros, mmm bon marché)! Apres plein d achats, bcp de montees et descentes, la mission d envoyer le colis fut remplis avec succès. Le soir on retrouve des baroudeurs franÇais (Simon et Marine) de la douce Normandie (Cherbourg) qu'on avait deja rencontré a Sucre, on se passe une bonne ptite soirree dans un resto tres classes avec des specialites francaise, malheureusement le chefcuisinier n est jamais venu en France - on pense... alors, bien déÇu.
 




Tijdens het weekend wat natuur en geschiedenis opgesnoven: zaterdag op naar "Valle de la luna" (vallei van de maan) en de dag erop de ruines van de beschaving "Tiwanaku" bezocht. De vallei, op zo'n anderhalf uur rijden (gepropt in een collectivo) van tstad, is een prachtig stukje natuur waar de zanderige rotsen precies uit de grond groeien ... moeilijk om te beschrijven, misschien geven de fotos iets meer duidelijkheid (volgens David een kleiner formaat van "de fee-schoorstenen" in Madagascar, voor hen die dit kennen...). Zot dat dit zo dicht bij een grootstad als la Paz gelegen is! Een machtige omgeving die je een zalig natuurgevoel geeft! (jammer wel van de toeristen, maar ja, wat zijn wij?!) 

Samedi: Curiosité gèologique, une plaine parsemée de cheminées de fée provoquée par une érosion exagérée du substrat. Assez spectaculaire, Ça peut faire penser a 'Tsingy' à Madagascar, mais en minuscule.
 


(photo 'Valle de la luna')





Tiwanaku, een Zuid-Amerikaanse beschaving die nog verder terug in de tijd gaat dan het Incarijk, nl. van 800 v.Chr. tem 1200 n.Chr., liet zijn sporen na op zo'n 70km van la Paz. Een superinteressant museum met wel honderden potjes, kannen, beelden, weefwerken, metalen voorwerpen, schedels, ... vanuit die tijd. De hoofdtempel op de site moet ooit heel groots geweest zijn, nu rest enkel nog een hoop aarde met hier en daar wat overgebleven tredes. Verder op de site kunnen genieten van de prachtige "porta del sol" (zonnepoort); een offerplaats omringd door muren, versierd met hoofden gebeiteld uit steen; en natuurlijk - niet te vergeten - de alom bekende afbeelding van moederaarde "Pachamama": hier een vriend ervan, een groot primitief stambeeld (zie foto) versierd met allerlei betekenisvolle inkervingen, vreent schone! 

Dimanche: visite d'un des plus grands sites archeologique d Amerique de sud, qui fut construit par la civilisation Tiwanaku de 800av.Chr. a 1200ap.Chr. a 70km de la Paz. On reste emerveillé devant le travail des artisans bien sophistiqués de cette époque là. Sur la photo un ami de la célèbre Pachamama. Aussi la porte du soleil... une jolie pièce! Respect for the anceans!

    
(photos: puerta del sol; Lore sur sa coline; une des têtes scultpté sur la place des offrandes)